VERZOENEN

is het herstellen van een relatie doordat partijen erkennen dat zij van elkaar zijn vervreemd. Tevens moet de aangerichte schade ongedaan gemaakt worden teneinde voortaan beter met elkaar om te gaan.

"Partijen" kunnen twee verschillende personen zijn [inter-psychisch] of de twee delen van het Zelf die met elkaar in conflict zijn [intra-psychisch]. De laatste vorm staat in de psychologie bekend als het interne, neurotische conflict. Eén deel van het zelf is waar je een hekel aan hebt, iets wat je ongedaan wil maken of wil verwijderen, dat wordt apart gezet, afgesplitst en als een vijand beschouwd. Daarmee begint het proces van zelf-vervreemding, dat eindigt op het slagveld of in de loopgraven van het Grote Gelijk.

Verzoening begint met de erkenning van dit interne conflict [het is zoals het is], stopzetten van de vijandelijkheden en het vergoeden dan wel restaureren van de aangerichte schade. Dat is het begin van een samenwerking van de partijen [coöperatie], het fundament voor geluk. Derhalve is verzoenen een actief proces en het tegendeel van het modieuse gebruik van de term "accepteren" dat veel meer de bijklank heeft van "je er bij neer leggen" en zelfs van "negeren". 

Verzoening kan alleen verwerkelijkt worden onder bepaalde voorwaarden. Daarin verschilt ze van vergeving. Vergeving is per definitie onvoorwaardelijk. Je kunt niet zeggen: "Ik wil je wel vergeving, op voorwaarde dat jij mij vergeeft". Dat werkt niet. In die zin is vergeving ongeconditioneerd. Ze laat zich niet afdwingen; dan wordt het handel. Maar verzoening is juist een soort handel [tussen twee gelijkwaardige partners]. Je kunt onderhandelen en aan het eind van het onderhandelingsproces kan verzoening plaats vinden.

lees meer: Filosofiemagazine april 2009, Verzoening kun je organiseren.