PARAFILIA

Parafilie is de verzamelnaam van een groep seksuele gedragingen of fantasieën die over het algemeen als afwijkend van de heersende normen wordt beschouwd. Hieronder vallen seksuele opwinding door voorwerpen, agressief of vernederend gedrag, seksuele handelingen met kinderen en seksueel gedrag zonder instemming van de ander. Normaal worden mensen opgewonden door personen. Mensen met een vorm van parafilie hebben seksuele gevoelens bij dingen die als niet direct seksueel worden gevonden. Soms zijn de handelingen vreemd, soms lastig of pijnlijk voor anderen en soms zelfs strafbaar.

De seksuele verlangens van een persoon kunnen voor problemen zorgen. Het probleem is niet zozeer de seksuele geaardheid [daar is -behalve als het strafbare handelingen betreft- meestal wel een mouw aan te passen], maar het is angst, schaamte en schuldgevoelens die voor problemen zorgen. Afhankelijk van de mate waarin een bepaale verlangen wordt getolereerd, gaat de parafilie gepaard met min of meer sterke gevoelens van onvrede, angst, boosheid, depressie, sociale onhandigheid, enzovoort.

Omdat de neiging tot parafilia niet te wijzigen is [althans niet met de huidige therapiemethoden] kan dat op geen enkele manier bedoeling van de therapie zijn. Het therapiedoel zal derhalve minder ambitieus moeten zijn en liggen op het vlak wat is haalbaar is en niet strafbaar. Het doel moet gerealiseerd kunnen worden binnen de gegeven omstandigheden zodanig dat het uw leven metterdaad verbetert en niet in strijd is met de wet. 

Evenwel zult u daar wel uw handen aan vol hebben om deze doelstelling binnen uw bereik te krijgen. Dat dat niet eenvoudig is weet u natuurlijk zelf wel en ook dat we geen wonderen moeten verwachten, maar ik kan u garanderen dat u na vijf of meer sessies én meer weet hoe uw neiging in elkaar zit [het zoge-naamde psychologische mechaniek] én dat u de alternatieven voor de neiging hebt onderzocht. Voor zover het om strafbare seks gaat wordt het onderzoek naar alternatieven vervangen door een terugval-preventie programma, dat wil zeggen dat u de grenzen van uw eigen "gevarenzone" verkend en er weet van hebt. Zodat áls u die grens overschrijdt u dat dan willens en wetens doet. Achter deze grens is het pad geëffend en is terugkeer niet meer of heel moeilijk. [Roller-coaster effect] 

Vooral voor diegene die de neiging hebben tot de strafbare paraflia is het moeilijk om er eens over te praten. Het hart te luchten, het geheim met iemand te delen. Na de recente onthullingen omtrent pedofilie lijkt "ingraven" nog de enige schuilplek. En als u vanuit die schuilplaats deze woorden leest, overweeg dan [nog] eens om een afspraak met mij te maken.

Ik ben geen wonderdokter of zoiets, maar het geheim delen met iemand anders is al een hele last minder, dat verzeker ik u. U zult merken dat het hardop zeggen [in plaats van alsmaar in uw hoofd tollende gedachten] van de moeilijkheden met dat probleem al heel verlichtend is. Dat alleen al maakt één gesprek zeker de moeite waard. Een therapeut zit niet op de stoel van de rechter, politie of pastor.  Een therapeut hoeft het niet eens te zijn met wat een client doet of niet doet om toch zijn werk goed te doen.

U bent er misschien over aan het piekeren, het is gaan malen in uw hoofd. Steeds maar weer dezelfde vragen, zonder antwoorden, eindeloos hetzelfde liedje. Weet u wat het eind van dit liedje is? Heeft deze manier van "oplossen" u verder gebracht? Nee? Dan is waarschijnlijk déze manier niet goed en derhalve is al uw energie die u er in steekt verspilde energie. Wordt het dan niet eens tijd om om te zien naar een andere manier die u wel verder brengt?